Wspomnień ciąg dalszy. Piszę to siedząc w "Arribie" w Budapeszcie na Teres Korut, jest mi zimno, bo drzwi się nie domykają, cierpienie jakoś uśmierzam wspomnieniem cieplejszych czasów.
23 Maja 2011
Lot na Arube (przez Curacao).
Będąc pod sporym wrażeniem Bonaire, Curacao z powietrza nie robi wrażenia. Już na pierwszy rzut oka widać, że wyspa jest dużo większa i sporo tam kurortów. Czar Bonaire polega między innymi na atmosferze odludzia.
Przed odlotem jeszcze na Bonaire spotkałem marynarza, miłego faceta z Francji, który, jak się okazało, zaciągnął się na jakiś statek, który startuje z Aruby. Będzie w drodze trzy miesiące. Postanowiłem go zapytać czy to prom pasażerski czy też jakiś statek towarowy (później okazało się, że towarowy). Facet mieszka w Marsylii a pochodzi z Paryża, całkiem sympatyczny człowiek, najadł się jednak stresu jeszcze przed odlotem. Właściwie zabawna historia. Francuz nie miał żadnego potwierdzenia rezerwacji na lot. Nie wiedział też jakimi liniami leci, kobieta w okienku starała się znaleźć jakikolwiek punkt zaczepienia:
- Czy to Insel Air, a może Dutch Carribean Express? Mamy tu kilka linii. Czy jest pan wogóle pewien, że ma pan rezerwację na jakiś lot? Nie widzę rezerwacji na pana nazwisko.
Po chwili jednak rezerwacja się znalazła, a człowiek, który próbował mu pomóc udostępniając laptopa śmiejąc się wycedził:
- So this is your first experience with Antilles.
23 Maja 2011, Aruba
Na Arubie spędziłem cały dzień czekając na lot do Sao Paulo z przesiadką w Bogocie. Wyspa sprawiała wrażenie zatłoczonej, spory ruch na ulicach, turyści. Ucinając sobie spacerek w pełnym już, rannym słońcu karaibskim, doszedłem do plaży, gdzie znajdowały sie dwa kluby (teraz zamknięte). Na plaży z widokiem na lądujące samoloty spedziłem większość dnia, ale popołudniu postanowiłem wybrać się do centrum Oranjestad. Miasteczko jest urocze, ma zabudowę podobną do tej na Bonaire, czyli budynki przypominają torta, są kolorowe i o dziwnych kształtach, jakby pałace dla lalek powiększone do rozmiarów świata dorosłych. W mieście bawiła spora grupa amerykańskich turystów świeżo przybyłych liniowcem. Zeszli na ląd na cały dzień, aby wieczór odpłynąć na kolejną wyspę karaibską. Aruba jest pełna jachtów, bogatych turystów i drogich sklepów, a więc rozczarowuje, plaże jednak są wspaniałe.
23 Maja 2011, lot Aruba-Bogota-Sao Paulo
Oczekiwanie na lot w przytulnym terminalu Aruby. Pierwszy w życiu lot Aviancą i również debiut Fokkerem 100. Na lotnisku przed boardingiem zabrzmiał Coldplay "Speed of Sound". Mam szczerą nadzieję, że fokker nie poleci z prędkością dźwięku bo to wiekowa maszyna. Czas przed lotem spędziłem rozmyślając o idei rodziny, widząc kolumbijskie rodziny wokół. Pierwszy lot przez Kolumbię powoduje stres związany z zasłyszanymi historiami o ludziach, którym ktoś podrzucił narkotyki. Przyglądam się kolumbijczykom, są ładnymi ludźmi, pełnymi elegancji.
Lotnisko w Bogocie robi dziwne wrażenie, stropy korytarzy są jakby za niskie, panuje tu ścisk. Na zewnątrz, na płycie lotniska organizowane są pokazowe rewizje nadanego bagażu (czemu robią to na oczach wszystkich?). Dziesiątki psów wącha stosy bagażu. Jestem w Ameryce Południowej i czuję to.
Ludzie tutaj są niezwykle niscy, ciężko u nich z językiem angielskim. Czekam na boarding do Sao Paulo, Airbus A330 jest już podstawiony. A kolumbijska kawa? Nie zdążyłem spróbować...pozostaje szansa w drodze powrotnej.
24 Maja 2011, Sao Paulo
Noc spędziłem na pokładzie samolotu Avianca, to jeden z lepszych lotów jaki miałem okazję przeżyć. Nowy samolot A330, komfortowe siedzenia i sporych rozmiarów ekrany zamontowane w oparciach foteli umilają podróż. Kilka razy zamówiłem burbona z colą, aż wreszcie udało mi się zasnąć. Lądowanie wczesnym rankiem w mroku. Już wiem, że Brazylijczycy są piękni. Odprawa paszportowa po przylocie do Sao Paulo to dramat. Godzinna kolejka, dodatkowo opłaty wjazdowe krajowe i międzynarodowe. Na zewnątrz świtało, w autobusie poznałem dwie osoby, które objaśniły mi jak poruszać się po mieście. Swoją drogą bardzo otwarci ludzie, widząc mnie natychmiast zapytali skąd jestem i gdzie się wybieram. Obydwoje wrcali z Europy, facet z Londynu a kobieta z Frankfurtu. Okazali się bardzo pomocni wskazując gdzie wysiąść z autobusu i gdzie się kierować. W Sao Paulo, mimo, że to zima, było upalnie. Cały dzień zwiedzania to nie lada wyzwanie. Spacer Avenida Paulista, rejon teatru miejskiego a także taras widokowy na dachu wysokiego wieżowca z restauracji Terraco znalazły się w moim planie. Sao Paulo to betonowe miasto, a beton się już miejscami sypie. Moloch, setki bloków aż po horyzont. Avenida Paulista jest urokliwa, jednak ciągłe przestrzeganie przechodniów, abym schował aparat do torby stało się męczące. Jestem pewien, że to bardzo niebezpieczne miasto, bo wszyscy starali się mi to uzmysłowić, sam jednak nie widziałem żadnych tego przykładów. Mimo, że ostrzeżono mnie wielokrotnie, że na ulicy odbiera się turystom aparaty fotograficzne, ja mój wciąż mam.
Odniosłem wrażenie, że Sao Paulo nie ma miejsca-wizytówki. Jest dość monotonne, choć kilka miejsc można nazwać zielonymi i czystymi (okolice teatru Municipal). Widok z tarasu widokowego restauracji Terraco zapiera dech w piersiach. Będąc tam zacząłęm myśleć o Mexico City, jest jeszcze większe, to musi być widok!
Podejrzliwy wzrok ludzi, nieufne spojrzenia, lub wręcz wyśmianie mnie, kiedy powiedziałem, że jadę sam do Rio powodowały zmęczenie.
......................................................................................................
Memoirs continued. I am writing this sitting in the "Arriba" place in Budapest, Teres Korut, I'm cold because the entry door cannot be fully closed, warmer memories of last may somehow relieve pain .
23 May 2011
Flight to Aruba (via Curacao).
Being really impressed by Bonaire, Curacao, as seen from the air, does not look imprerssive. It is visible already at first glance that the island is much bigger and there's a lot of holiday resorts there. Bonaire has its charming ambient, because of its wilderness and boondocks.
Before leaving Bonaire I met a sailor, nice guy from France, who, as it turned out, got hired on a ship that takes off from Aruba. He will be off for three months cruising the oceans. I decided to ask him whether it's passenger ferry or a cargo ship (later turned out that it's cargo). The guy lives in Marseille, and comes from Paris, quite a nice man, but he ate real stress prior to departure. Actually, funny story. The Frenchman had no confirmation for a flight. He did not know which airlines he fly on, a woman in the window was trying to track any booking mark of him:
- Is that Insel Air, and perhaps Dutch Caribbean Express? There are several airlines here. Are you sure that you have a reservation for a flight? I do not see you up on the name list.
After a moment the booking was found, a man who tried to help the French guy by providing a laptop laughing drawled:
- So this is your first experience with Antilles.
May 23, 2011, Aruba
I spent the whole day in Aruba waiting for a flight to Sao Paulo (via Bogota). The island seemed crowded, lots of traffic going in the streets, plenty of tourists. Cutting off the walk in full morning Caribbean sun, I arrived to the beach where there were two clubs (now closed). On the beach with great views on the landing aircrafts, I spent most of the day, but in the afternoon I decided to go to the center of Oranjestad. The town is charming, the buildings are similar to those ones seen on Bonaire, the buildings resemble the birthday cakes, they are colorful and oddly shaped, like a doll palaces enlarged to the size of the adult world. The city played a large group of American tourists freshly arrived by the cruise. They went ashore for the day till evening, before setting sail for another Caribbean island. Aruba is full of yachts, wealthy visitors and expensive shops, and so disappointing, but the beaches are wonderful.
May 23, 2011, Flight Aruba-Bogota-Sao Paulo
Waiting for a flight in a cozy terminal of Aruba. The first flight in my life on Avianca Airlines and also debut on Fokker 100. At the airport before boarding Coldplay "Speed of Sound" was played. I sincerely hope that my Fokker will not fly with speed of Sound because it has its age. Before the flight I spent my time thinking about the idea of the family, seeing few Colombian families around. The first flight to Colombia makes the stress because of some stories I've heard about people that someone threw drugs. I looked at Colombians as really nice people, full of elegance.
The airport in Bogota makes a strange impression, ceiling corridors are like too low, it's really crowded. Outside, on the apron they organized demonstration of baggage searches (why they do it in front of everyone?). Dozens of dogs smelling piles of luggage. I am in South America and I feel it.
People here are extremely short, almost no English knowledge at all. Waiting for boarding to Sao Paulo, the Airbus A330 is already parked in front of me. A Colombian coffee? I could not try ... still a chance on the way back.
May 24, 2011, Sao Paulo
I spent last night on board Avianca plane and it was one of the best flights I had. The new aircraft A330, comfortable seats and big size screens mounted in the back of the seats entertained my journey. A asked for few bourbon and Coke, and finally I managed to fall asleep. Landing in the early morning darkness. I know already that Brazilians are beautiful. Questions and answers after your flight to Sao Paulo is a drama. One hour of queuing, country entrance fees. Outside it starts do dawn, in the bus I met two people who helped me out and explained how to get around the city. By the way, very open people, seeing me immediately asked where I came from and where I am heading. Both were coming back from Europe, the guy from London and the woman from Frankfurt. They proved to be very helpful and informed me where to get off the bus and where to follow. In Sao Paulo, even though it was winter, the temperature was high. All day tour became a real challenge. Avenida Paulista walk, the municipal theater district and observation deck on the roof of a tall tower with a restaurant Terraco were included in my plan. Sao Paulo is a city of concrete and the concrete is already falling apart in places. Huge metropolis, hundreds of blocks to the horizon. Avenida Paulista is very charming, but the continuous advices of passing people to hide the camera in the bag have become tiresome. I am sure it is a very dangerous city, because everyone tried to visualize it to me, I did not see any examples though. Despite of being repeatedly warned that the street takes the tourists cameras, I still have mine with me.I got the impression that Sao Paulo has no really top representative places. It is quite monotonous, but few places can be called as green and clean ones (near Municipal Theatre). The view from the observation deck restaurant Terraco was breathtaking. While there I began to think of Mexico City, it is even greater, it must be a sight!The look of suspicious people, suspicious glances, or even being mocked up when I said I was going to Rio alone caused fatigue.
No comments:
Post a Comment